نوروز سال ۹۳ بر یکایک شما مبارک باشد

دوستدران و حامیان اصیل پرسپولیس ,

 نوروز سال ۹۳ بر یکایک شما مبارک باشد.برای تک تک شما سالی‌ سرشار از شادی ، سربلندی و پیروزی آرزو دارم. در سالی‌ که در آغاز آن هستیم برای تیم‌ فوتبال باشگاه پرسپولیس دوران سرنوشت ساز می‌باشد ، کوهی از مشکلات و معضلات در پیش روی باشگاه ، مدیران ، مربّیان ،بازیکنان و به خصوص برای شما حامیان با وفا و همیشه در صحنه قرار گرفته است.البته بسیار مهم است که قبل از پرداختن به مسیر نقشه در سال جدید و یا با ارائه این و یا آن برنامه بایستی نقد اساسی‌ و کارشناسی صورت بگیرد ، باید بدون هر گونه تعصب خشک بحث و گفتگو در گروه‌های مسئولانه و دلسوز در دستور کار باشد.زمان زیادی نمانده است.آنچه یک واقعیت تلخ ولی‌ حقیقی‌ وجود دارد اینست که دستگاه دولتی هیچ دل خوشی‌ از ۲ تیم‌ مهم پایتخت ندارد ، اگر قادر بود بیش از این درب هر ۲ باشگاه را گًل می‌گرفت .داستان طولانی است ، از ابتدای بر سر کار آمدن این آخوندها این اندیشه و تفکر عقب افتاده بار‌ها در سطح مجلس ،دولت و حوزه وجود داشت که یعنی‌ چه ؟ آبی و قرمز چه معنایی دارد ؟ این همه تماشاچی فقط برای دیدن یک بازی به ورزشگاه میروند ولی‌ در مراسم نماز جمعه با بی‌ رغبتی می‌آیند.بگذریم اگر بخواهیم  فقط به چند سال اول بعد از انقلاب به پردازیم خود یک شاهنامه خواهد بود البته نه از جنس رستم و سهراب و حماسه‌های تاریخی‌ بلکه از جنس زمخت ، بیقواره و بی‌ کفایت غیر ورزشی.ولی‌ باید به آینده نگاه کرد ، امید و انگیزه داشت ، در صحنه بود و مشارکت فعال داشت.باور داشته باشیم که زمان ، زمان تغییر است ، دیگر با "من بمیرم وتو بمیری " برنامه‌های اصولی و آینده دار پیش نه خواهند رفت.تعصب به این و آن را باید به کنار گذاشت ، فقط با اسم و شعأر ، با سلطان ، پا طلایی و سر طلایی نمیتوان یک برنامه نو را با یک مدیریت مدرن به پیش برد.البته اینها پشتوانه و سرمایه‌های با ارزشی هستند ، قابل ستایش و قدرشناسی.بنا بر این آینده درخشان و پایدار را می‌توان برای تیم‌ محبوب پایتخت تصور داشت ، اگر راه درست و منطقی‌ را با پشتوانه دانش و آگاهی‌‌های نو پایه ریزی کنیم البته که قادر خواهیم بود اقتدار مستمر و پایدار را در میادین ورزشی چه در داخل و چه در سطح آسیا و بین المللی نشان بدهیم.
نگاهی‌ داشته باشید به تیم‌‌های ماندگار و مقتدر که با برنامه‌های طولانی مدت با به کار گیری از علوم و داده‌های علمی‌ دست به تغییر اساسی‌ زده اند و در کادر فنی‌ از بهترین‌ها و در کادر مالی و مدیریت هم از کارآمد‌ترین افراد در سطوح مختلف باشگاه بهره میگیرند.کسی‌ و یا کسانی به تنهائی صاحب باشگاه نیستند بلکه با تعداد زیادی اعضا و گروه‌های هوادران در یک رابطه منطقی‌ و مسئولانه مداوم به آینده نگاه میکنند تا غفلتی صورت نگیرد ، تا سؤ مدیریت پیش نیاید.در آینده با هم بحث‌های جدیدی خواهیم داشت.

بار دیگر نوروز خجسته را به یکایک شما‌ها ، و بخصوص به پیشکسوتان تبریک میگویم.پیروز و سرفراز باشید.

جعفر نامدار : داوری با قضاوتی متفاوت


جعفر نامدار :  داوری با قضاوتی متفاوت
صحبت‌های زیادی از دوران طلایی دهه ۵۰ فوتبال ایران شده است و ادامه هم دارد.بی‌ تردید عناصر و عوامل بسیاری در پیشرفت فوتبال آن دوران نقش‌های مهمی‌ را داشته اند . مربّیان آموزش دیده و دلسوز ، سرپرستان آگاه و با تجربه ، مدیران مسئول ، تغییر مثبت نگرش جدید نسبت به فوتبال ، بازکنان با انگیزه بخصوص در بین نسل نوجوان و جوان آنزمان ، شرایط مناسب نسبی‌ اقتصادی و بودجه تخصیص داده شده به ورزش و بویژه فوتبال که بیشتر آن از بخش خصوصی که بعضا نیز خود در تاسیس و مدیریت باشگاها شرکت داشتند ، حضور قابل توجه تماشاگران و دوستداران در استادیوم‌ها و تشویق فوتبالیست‌ها در هر شرایط آب و هوا و عوامل و زمینه‌های دیگر که بایستی جداگانه مورد بر رسی‌ کارشناسی قرار گیرند.در کنار تمام عوامل و شرایط خوبی که در این پیشرفت و جهش نقش داشتند ، بایستی از  حضور مهم ، مسئولانه و  مثبت  داوران فوتبال  که به جدّ نقش حساس و تاثیر گذار داشتند صحبت شود.حضوری که میتوان به جرات بیان کرد که با فداکاری و پذیرش تمام سختی‌ها که همراه بود با یک نگرش منفی‌ از عملکرد کمیته‌ها قبلی داوران ، که ضمن تغییر این نگرش منفی‌ در بین بازیکنان ، تمشاگران و رسانه‌های ورزشی با جدیت و کوشش قابل قدردانی‌ از مقام داوری نقشی‌ مثبت و قابل احترام در جامعه ورزشی ارائه دادند . داوران بیشماری بودند که بطور جمعی با دیدن آموزش و کسب دانش روز داوری در راستای رسیدن به این دوران طلایی فوتبال ایران زمین با تحمل تمام محدودیت‌ها خدمت کردند. بی‌ تردید یکی‌ از داورانی که نه تنها در عرصه داخلی‌ بلکه در میادین بین المللی نیز نامی‌ پر افتخار از خود و کمیته داوری به جای گذشت زنده یاد " جعفر نامدار " است.به یقین می‌توان از " جعفر نامدر " با غرور یاد کرد.چهره‌ای که با داشتن شخصیت ممتاز خود احترامی خاص در بین فوتبالیست‌ها داشت و هنوز هم دارد.انسانی‌ که با ظرفیت‌های بسیار که یقیناً از سابقه ، تجربه و دانش او نشأت گرفته بودند به پیشرفت‌های عالی‌ در سطح دنیا نیز به عنوان " داور بین المللی " دست پیدا کرد .در رفتار و برخورد با بازیکنان در شرایط بسیار سخت و پر مخاطره با خونسردی ، متانت و احترام متقابل آرامش خاصی‌ را در زمین فوتبال هیجان زده ایجاد میکرد. در سفر‌های ورزشی  در هر وضعیت سخت همراه و همدل بود و دوست و برادری که کاملا قابل اعتماد بود.عملکرد مخرب و نابود کننده رژیم آخوند‌ها با آن طرز تلقی‌ و نگرش کاملا منفی‌ و ضّد ورزش که ضمن عقب افتادن ورزش ایران به خصوص فوتبال چه در سطح داخل و چه در سطح اسیا و جهان باعث ایجاد دلسردی در میان ورزشکاران و تمامی‌ دست اندرکاران از جمله داوران شد.تعداد زیادی از ورزشکاران ،داوران و مدیرانی که حاضر به حضور در دستگاه ورزش این رژیم نبودند به خارج مهاجرت کردند.ایجاد جو اختناق و غیر قابل تحمل در محیط ورزشی ، دستگیری ، زندانی ، شکنجه و حتی اعدام آنهم از بهترین‌ها و محبوب‌ترین‌ها شرایط زندگی‌ را طاقت فرسا کرد . اعدام " حبیب خبیری " بازیکن جوان تیم ملی‌ ایران و تنی چند از ورزشکاران ممتاز از جمله بی‌رحمی‌ها و جنایت‌های این رژیم می‌باشد. با درود به همه ورزشکاران شهید و با گرامیداشت نام پر افتخار این فرزندان ایران زمین و با احترام به همه ورزشکاران و دست اندرکاران که با تحمل تمام سختی‌ها حاضر نیستند در جنایات این رژیم دیکتاتور - مذهبی‌ خمینی شرکت کنند با احترام از " جعفر نامدار " این زنده یاد جامعه ورزشی ایران وداع می‌کنیم.جامعه ورزشی حامیان شورای ملی‌ مقاومت فقدان این چهره ورزشی را به خانواده گرامی‌ ، دوستان و پیشکسوتان تسلیت میگوید .
نامش پر آوازه و یادش گرامی‌

نام همیشه جاودان " جدیکار "

درگذشت بیوک جدیکار

سنّ کمی‌ داشتم که همراه بچه‌های محل در زمین خاکی و یا در کوچه‌های تنگ دنبال توپ پلاستیکی میدویدم با نام همیشه جاودان " جدیکار " آشنا شدم.از شوت‌های سهمگین " آقا بیوک " داستان‌ها نبود که نقل نشود و ما را به رؤیا‌های قشنگ بچگی‌ نبرد.شوت‌های اولین لژیون فوتبال ایران با پای چپ که حتی شایعه صدمه دیدن دروازه بان تیم حریف و یا مرگش را دامن میزد الگو یی بود که ما سعی‌ به تقلید ش داشتیم ، که البته با آن توپ پلاستیکی‌ها ۱۰ متر هم قادر به شوت زدن نبودیم.این تصویر‌ها و رؤیا‌ها از عزیز تازه سفر کرده برای ما انگیزه ، الگو برداری و کری خواندن آن دوران نوجوانی بودند.بعد‌ها بیشتر و بیشتر با شخصیت " جدیکار " آشنا شدم.حضور جدیکار همراه با چندین بازیکنان به نام آن زمان سر فصلی بود برای رویکرد بچه‌های محلات به بازی فوتبال .البته نسل امروزی جوانان باید توجه داشته باشند که از دورانی صحبت میشود که شرایط و امکانات در مقایسه با امروز در حد زیر صفر بودند ، مشکل اساسی‌ دیگر نگرش پدر و مادران نسبت به این بازی بود ، چرا که اکثرا نه با فوتبال آشنا بودند و نه با وسوسه‌های این بازی ، و نگرانی آنها بیشتر از صدمه دیدن ، پاره شدن کفش ( منظور کفش ورزشی نیست ، اصلا این امکان وجود نداشت) و شلوار بود.اما " آقا بیوک " این بی‌ نظیر‌ترین بازیکن فوتبال ایران با نامش به مرور این موانع را از سر راه ما تشنه گان توپ پلاستیکی بر داشت. اگر چه ناگزیر به وداع با این بزرگ مرد ورزش ایران هستیم ولی‌ بی‌ ترید نامش جاودانه است و جامعه ورزش و فوتبال ایران همیشه و همواره این زنده یاد را فراموش نخواهد کرد.با تعظیم در برابر پیشکسوت تاریخی‌ فوتبال ایران این فقدان را به خانواده " جدیکار " ، دوستان ، پیشکسوتان و دوستداران فوتبال تسلیت میگویم.روحش شاد